Take a fresh look at your lifestyle.

முள்ளிவாய்க்காலில் நான் கண்ட அன்னை

அன்னையர் தினமான இன்றும் இந்தப்பதிவை நான் எழுதவில்லையெனில் எந்தக்காலத்திலும் எழுதப்போவதில்லை, இது ஒரு பெண்மையின் அன்னையின் செயலை சொல்லும் பதிவு.

போரின் இறுதி நாளொன்றில் நான் எனது மனைவி, மற்றும் விழுப்புண்ணடைந்த சில போராளிகளும் அந்த சிறிய பேருந்துக்குள் அடைக்கலம் புகுந்திருந்தோம். ரவைகளும் செல் துண்டுகளும் பேருந்தின் நாலா பக்கமும் துளையிட்டுக் கொண்டிருந்தது பாதுகாப்பு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லாமல் எமது வாழ்க்கை ஒவ்வொரு மணித்துளியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

அருகிலுருந்த வாகனங்களிற்கு கீழும் காயமடைந்த போராளிகள் முனகியவாறு இயலாத்தன்மையுடன் கிடந்தார்கள். யாரும் யாருக்கும் எவ்வித உதவியையும் செய்யும் சக்தியுமற்று மனநிலையுமற்று இருந்த பொழுதொன்றின் இரவு வேளை நான் கண்ட காட்சி என் மனதை நிலை குலைய செய்தது,

அவரின் தோற்றம் தெரியவில்லை வயதை அனுமானிக்க முடியவில்லை அவர் ஒரு பெண்ணா,தாயா, தெய்வமா என்றும் சொல்ல தெரியவில்லை. போர் முடிவுக்கு வர ஒரு சில மணித்தியாலங்களே இருந்த அவ்வேளையிலும் எப்படி தேனீரை தயாரித்தார் என்பது தெரியவில்லை ஒவ்வொரு வாகனத்திற்கு கீழ் இருக்கும் போராளிப்பிள்ளைகளை தன் பிள்ளைபோல் “ஏதாவது சாப்பிட்டியா, இந்தா இதைக்குடி”, என்று கூறி ஒவ்வொரு போராளியாக குடிக்க முடியாதவர்களுக்கு பருக்கிக்கொண்டும் சென்று கொண்டிருந்தார்.

அவர் செல் தாக்குதலையோ ரவை மழையையோ பொருட்படுத்தவேயில்லை.

அந்த தாய் இன்று எங்கிருக்கிறாளோ இல்லையோ அந்த போராளிகளின் மனங்களில் தாயாக, தெய்வமாக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாள்.
அன்னையே உன் பாதம் பணிகிறேன்.