யாழ்ப்பாணம் செம்மணிப் பகுதியில் இடம்பெற்று வரும் மூன்றாம் கட்ட அகழ்வுப் பணிகளின் 44ஆவது நாளில் (நேற்று), மேலும் 8 மனித எலும்புக்கூடுகள் புதிதாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளதுடன், ஏற்கனவே அடையாளப்படுத்தப்பட்ட 8 எலும்புக்கூடுகள் முழுமையாக அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
இதன் மூலம் செம்மணி மனிதப் புதைகுழியின் முதலாம், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் கட்ட அகழ்வுப் பணிகளின் ஊடாக இதுவரை மொத்தமாக 491 எலும்புக்கூடுகள் அடையாளம் காணப்பட்டு, அவற்றில் 489 எலும்புக்கூடுகள் முழுமையாக அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளன. நீதிமன்றத்தால் 56 நாட்கள் அகழ்வுப் பணிகளுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ள நிலையில், இலங்கையின் மிகப்பாரிய மனிதப் புதைகுழியாக உருவெடுத்துள்ள செம்மணி, தமிழ் மக்கள் மீதான கட்டமைக்கப்பட்ட இனப்படுகொலை மற்றும் வலுக்கட்டாயக் காணாமல் ஆக்கப்படுதல்களின் வெளிப்படையான சான்றாக நிற்கிறது.
1. செம்மணிப் புதைகுழியின் வரலாற்று பின்னணி (1995 – 1996)
1995ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் 'ரிவிரச' (Riviresa) இராணுவ நடவடிக்கையின் மூலம் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டை இலங்கை ஆயுதப்படைகள் தமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தன. 1995 முதல் 1998 வரையிலான காலப்பகுதியில், யாழ். குடாநாட்டில் 600க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் இளைஞர்களும், பொதுமக்களும் இராணுவ முகாம்களினாலும், துணைப்படைப் குழுக்களினாலும் (ஒட்டுக்குழுக்கள்) கைது செய்யப்பட்டு, சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, சட்டத்திற்குப் புறம்பான முறையில் படுகொலை செய்யப்பட்டுக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டனர்.
வெளிவந்த சாட்சியம் (1998): பாடசாலை மாணவி கிருசாந்தி குமாரசுவாமி பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு படுகொலை செய்யப்பட்ட வழக்கில், தண்டனை பெற்ற இலங்கை இராணுவச் சிப்பாய் சோமரத்ன ராஜபக்ஷ நீதிமன்றத்தில் முதன்முதலாக செம்மணிப் பகுதியில் 300 முதல் 400 வரையான தமிழ் மக்களின் உடல்கள் புதைக்கப்பட்டுள்ளதாக அதிர்ச்சி வாக்குமூலம் அளித்தார்.
1999ஆம் ஆண்டு முதற்கட்ட அகழ்வு:சர்வதேச கண்காணிப்பாளர்களின் முன்னிலையில் 1999இல் முன்னெடுக்கப்பட்ட சிறிய அளவிலான அகழ்வில் 15 உடல்கள் மட்டுமே தோண்டியெடுக்கப்பட்டு, பின்னர் வழக்குகள் மழுங்கடிக்கப்பட்டு விசாரணைகள் கிடப்பில் போடப்பட்டன.
2. மீளக் கண்டறியப்பட்ட புதைகுழியும் தற்போதைய அகழ்வுப் பணிகளும்
நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர், செம்மணிப் பகுதியில் இடம்பெற்ற அபிவிருத்தி மற்றும் அகழ்வுப் பணிகளின் போது மீண்டும் மனித எலும்புக்கூடுகள் கண்டறியப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, நீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் தொல்லியல் மற்றும் தடம் அறிவியல் நிபுணர்களின் தலைமையில் அகழ்வுகள் முறைப்படி தொடங்கப்பட்டன.
குழந்தைகளும் உடைகளும்:தற்போதைய அகழ்வுப் பணிகளின் போது கண்டெடுக்கப்பட்ட எச்சங்களில் சிறுவர்கள், சிறுமிகளின் எலும்புக்கூடுகளும், அவர்களின் பாடசாலைப் பைகள் மற்றும் விளையாட்டுப் பொருட்களும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இது கொல்லப்பட்டவர்கள் பொதுமக்கள் என்பதை ஐயமற உறுதிப்படுத்துகிறது.
கட்டிப்பிடித்த நிலையில் எலும்புக்கூடுகள்: அகழ்வின் போது இரு உடல்கள் ஒன்றையொன்று தழுவிய நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டது, அவர்கள் உயிருடன் புதைக்கப்பட்டார்களா அல்லது கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டு ஒன்றாக வீசப்பட்டார்களா என்ற கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது.
3. பேரினவாத அரசின் பொறுப்புக்கூறல் மறுப்பும் நீதிக்கான போராட்டமும்
செம்மணி மனிதப் புதைகுழி என்பது ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட குற்றச் செயல் அல்ல; மாறாக, பேரினவாத இலங்கை அரசின் இராணுவக் கட்டமைப்பும், அதற்குத் துணைநின்ற ஒட்டுக்குழுக்களும் இணைந்து தமிழ் இனத்தின் மீது நிகழ்த்திய திட்டமிடப்பட்ட படுகொலைகளின் சாட்சியமாகும்.
நீதிமன்ற விசாரணைகளின் இழுபறி: இலங்கையில் மன்னார், மாங்குளம், கோத்பாய முகாம், செம்மணி என பல மனிதப் புதைகுழிகள் கண்டறியப்பட்ட போதிலும், இதுவரை எந்தவொரு இராணுவ அதிகாரியோ அல்லது குற்றவாளியோ தண்டிக்கப்படவில்லை.
ஆதாரங்களை அழிக்கும் முயற்சிகள்: உள்நாட்டு விசாரணை இயந்திரங்கள் குற்றவாளிகளையே பாதுகாக்கும் அமைப்பாகச் செயல்படுவதாகப் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களின் உறவினர்களும் மனித உரிமை அமைப்புகளும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
சர்வதேச கண்காணிப்பின் அவசியம்:சர்வதேச தடயவியல் நிபுணர்களின் பங்களிப்பு மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நேரடிக் கண்காணிப்பு இல்லாமல் இலங்கை அரசிடம் இருந்து நீதி கிடைக்காது என்பதை செம்மணிப் புதைகுழி மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது.
முடிவுரை
தற்போது தோண்டியெடுக்கப்படும் 491க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் வெறும் எண்களோ அல்லது மனித எச்சங்களோ அல்ல; அவை 90களின் பிற்பகுதியில் தங்கள் பிள்ளைகளையும், கணவன்மாரையும் தொலைத்துவிட்டு, இன்றுவரை கண்ணீருடன் நீதிக்காகக் காத்திருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் தாயார்களினதும் குடும்பங்களினதும் பதில் கிடைக்காத கதறல்கள். செம்மணிப் புதைகுழி என்பது தமிழ் மக்கள் எதிர்கொண்ட இனப்படுகொலையின் மறுக்க முடியாத வரலாற்றுச் சான்றாக என்றும் நிலைத்திருக்கும்.
