இந்திய வெளிவிவகார அமைச்சின் செயலாளருடன் கொழும்பில் இடம்பெற்ற சந்திப்பின்போது  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்  கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் அவர்களால் தீர்வு தொடர்பான எழுத்து மூலமான அறிக்கை ஒன்று கையளிக்கப்பட்டதுடன் 

அன்றாடப் பிரச்சினைகள் சிங்கள பௌத்த மற்றும் இராணுவ ஆக்கிரமிப்புக்கள் தொடர்ச்சியான அபிவிருத்தியில் திட்டமிட்ட புறக்கணிப்புகள் தொடர்பில் நேரில் தெரிவித்திருந்தார். 

அதன்விபரங்கள் கீழ்வருமாறு

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு:-

மதிப்பிற்குரிய இந்திய வெளியுறவுச் செயலாளர் அவர்கட்கு

ஈழத் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்வு தொடர்பாக

நாம், தமிழ்த் தேசியப் பேரவையின் உறுப்பினர்கள், தாங்கள் இலங்கைக்கு மேற்கொள்ளும் விஜயத்தை உளமார வரவேற்கிறோம். எமக்கு சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பை வழங்கியதற்காக எமது மனமார்ந்த நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். கடந்த 77 ஆண்டுகளாக இலங்கைத் தீவில் இனமுரண்பாட்டிற்கு உட்படுத்தப்பட்டு வரும் ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு நிரந்தரமான அரசியல் தீர்வொன்றைப் பெற்றுத்தர இந்தியாவின் தலையீட்டை பணிவன்புடன் வேண்டுகின்றோம்.

இனமுரண்பாட்டிற்கான தீர்வாக இலங்கை அரசு தற்போது புதிய அரசியலமைப்பொன்றை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளது. அந்த அரசியலமைப்பில் ஈழத் தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகள் பிரதிபலிக்கப்படுவது இன்றியமையாததாகும். அந்த நோக்கத்துடன், தமிழ்நாட்டிலுள்ள எமது உறவினர்களின் ஆதரவுடனும், மாண்புமிகு தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் அவர்களினதும் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் தலைமையினதும் ஒத்துழைப்புடனும், இந்திய அரசின் தலையீட்டை நாடி வந்துள்ளோம். அதன்படி, 2025 டிசம்பரிலும் 2026 ஜூலையிலும், எனது தலைமையில் எமது அமைப்பின் பிரதிநிதிகள் தமிழ்நாடு தலைமைச் செயலகத்தில் மாண்புமிகு தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் அவர்களைச் சந்தித்தனர். அதனைத் தொடர்ந்து, இரு சந்தர்ப்பங்களிலும் தமிழ்நாட்டின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களையும் ஏனைய அரசியல் தலைவர்களையும் சந்தித்து எமது கோரிக்கைகளை முன்வைத்தோம்.

மேதகு அவர்களே,

ஈழத் தமிழர் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில், இந்தியாவின் தலையீட்டின் விளைவாக 1987 ஆம் ஆண்டின் இந்திய–இலங்கை உடன்படிக்கை ஏற்படுத்தப்பட்டது. அந்த உடன்படிக்கையில், தமிழர்கள் இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்து வந்த மக்கள் என அங்கீகரிக்கப்பட்டதுடன், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் ஒன்றிணைந்த ஒரே நிர்வாக அலகாக இருந்து சுயாட்சியை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

ஆயினும், அந்த உடன்படிக்கையை நடைமுறைப்படுத்துவதாகக் கூறி, இலங்கை அரசு அரசியலமைப்பில் பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தை அறிமுகப்படுத்தி, ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பின் கட்டமைப்பிற்குள் மாகாண சபை முறையை நிறுவியது.

இந்திய–இலங்கை உடன்படிக்கையின் உண்மையான நோக்கத்தையும், ஈழத் தமிழ் மக்களின் சுயாட்சிக்கான அரசியல் அபிலாஷைகளையும் பலவீனப்படுத்தும் நோக்கத்திலேயே மாகாண சபை முறை இலங்கையின் ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பிற்குள் திட்டமிட்டு அமைக்கப்பட்டது. பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தின் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட மாகாண சபை முறை இலங்கையின் கடுமையான ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பிற்குள் அமைந்துள்ள காரணத்தினால், 1987 (2) SLR 312 என்ற அரசியலமைப்பின் பதின்மூன்றாவது திருத்தம் மற்றும் மாகாண சபைகள் சட்டமூலம் தொடர்பான வழக்கில் இலங்கை உச்ச நீதிமன்றம், பொருளுள்ள அதிகாரப் பகிர்வு எதுவும் சாத்தியமில்லை என்றும், அனைத்து அதிகாரங்களும் இறுதியில் மத்திய அரசின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டிலேயே நிலைத்திருக்கின்றன என்றும் தீர்ப்பளித்தது.

அந்தத் தீர்ப்பின் சாராம்சம் பின்வருமாறு சுருக்கமாகக் கூறப்படலாம்:

“அரசியலமைப்பின் 2ஆம் கட்டுரையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள ‘ஒற்றையாட்சி அரசு’ (Unitary State) என்ற சொல், ‘கூட்டாட்சி அரசு’ (Federal State) என்ற கருத்திற்கு நேர்மாறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கூட்டாட்சி முறையில், இறையாண்மை அதிகாரங்கள் மத்திய அரசுக்கும் கூட்டாட்சி மாநிலங்களுக்கும் இடையே பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன; அவை அரைத் தன்னாட்சியுடைய அலகுகளாக விளங்குகின்றன.

ஆனால், ஒற்றையாட்சி அரசில், தேசிய அரசே அனைத்து அரசாங்க மட்டங்களுக்கும் மேலாக உயர்ந்த சட்ட அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஒற்றையாட்சி அரசின் அடிப்படை அம்சம், இறையாண்மை பிரிக்க முடியாதது என்பதாகும். அதாவது, மத்திய அரசின் அதிகாரங்கள் எந்த வகையிலும் வரையறுக்கப்படாதவையாகும்.

ஒற்றையாட்சி அரசின் இரண்டு அடிப்படை அம்சங்கள்:

1. மத்திய பாராளுமன்றத்தின் மேலாதிக்கம்.

2. இறையாண்மை கொண்ட கீழமை அமைப்புகள் இல்லாமை.

இதனால் கீழமை சட்டமன்றங்கள் இருக்க முடியாது என்பதல்ல. ஆனால் அவை அனைத்தும் மத்திய அரசின் அதிகாரத்தின் கீழ் மட்டுமே இயங்குகின்றன; மத்திய அரசினால் உருவாக்கப்படவோ அல்லது கலைக்கப்படவோ முடியும். எனவே அவை இறையாண்மை கொண்ட அமைப்புகளாகக் கருதப்பட முடியாது. மத்திய அரசுக்கும் கீழமை அமைப்புகளுக்கும் இடையே எழும் எந்த முரண்பாடும், மத்திய அரசால் சட்டரீதியாகத் தீர்க்க முடியாததாக இருக்க முடியாது. ஆகவே, ஒற்றையாட்சி அரசின் அத்தியாவசிய அம்சங்கள்:

1. மத்திய பாராளுமன்றத்தின் மேலாதிக்கம்.

2. இறையாண்மை அதிகாரம் கொண்ட கீழமை அமைப்புகள் இல்லாமை.

மாறாக, கூட்டாட்சி அரசில், அரசின் அதிகாரங்கள் கூட்டாட்சி அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையே பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன. எந்த அரசும் மற்றொன்றின் கீழ்ப்படிவாக இருப்பதில்லை; ஒவ்வொன்றும் தமக்குரிய அதிகார வரம்பிற்குள் சமமான அதிகாரத்தையும் தன்னாட்சியையும் கொண்டிருக்கும். கூட்டாட்சி அரசு சில விடயங்களில் இறையாண்மை அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தும்; மாநிலங்கள் ஏனைய விடயங்களில் தமது இறையாண்மை அதிகாரங்களை சுயாதீனமாகப் பயன்படுத்தும். இதுவே கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பிற்கும் ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பிற்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடாகும். ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பின் கீழ், இறையாண்மை முழுமையாக மத்திய அரசிடமே நிலைத்திருக்கிறது.”

இதுவே கடந்த 38 ஆண்டுகளாக, ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பிற்குள் உருவாக்கப்பட்ட பதின்மூன்றாவது திருத்தமும் மாகாண சபை முறையும் ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் தீர்வை வழங்குவதில் தொடர்ச்சியாகத் தோல்வியடைந்ததற்கான அடிப்படை காரணமாகும். தமிழர் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் (LTTE) ஒருமித்த நிலைப்பாடும், தமிழ்த் தேசிய அரசியல் வெளியில் இயங்கும் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளின் நிலைப்பாடும் இதுவே ஆகும். 2009 ஆம் ஆண்டிலிருந்து நடைபெற்ற ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தமிழ்மக்கள் இந்த நிலைப்பாட்டை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தி வந்துள்ளனர்.

இந்நிலையில், தற்போது ஆட்சியில் உள்ள இலங்கை அரசு, 2015 முதல் 2019 வரையிலான காலப்பகுதியில் பதவியில் இருந்த அரசால் தயாரிக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு வரைவை — அதாவது “ஏகிய ராஜ்ய” அரசியலமைப்பை (“ஏகிய ராஜ்ய” என்பது சிங்களத்தில் “ஒற்றையாட்சி அரசு” என்பதைக் குறிக்கும்) — இறுதிப்படுத்தி நடைமுறைப்படுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளதாக அறிவித்துள்ளது. தற்போதைய ஜனாதிபதி, பிரதமர் மற்றும் அரசின் மூத்த தலைவர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் இதனை வெளிப்படையாக மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். இந்த முன்மொழியப்பட்ட “ஏகிய ராஜ்ய” அரசியலமைப்பு, ஏற்கனவே தமிழ்மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட பதின்மூன்றாவது திருத்தத்தைவிடவும் பலவீனமானதாகும்.

மேதகு அவர்களே,

தமிழ் தேசத்தையும், அதன் இறையாண்மையையும், சுயநிர்ணய உரிமையையும் அங்கீகரிக்கும் கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பு முறையாக இலங்கையின் அரசியலமைப்பு மாற்றப்படாத வரையில், ஒரே நாட்டிற்குள் தமிழ்மக்களின் தனித்துவ அடையாளத்தையும் தேசிய இருப்பையும் பாதுகாப்பது சாத்தியமில்லை என்பதை வரலாறு நிரூபித்துள்ளது.

எனவே, இந்திய அரசு இலங்கை அரசின் மீது அழுத்தம் செலுத்தி, முன்மொழியப்பட்ட “ஏகிய ராஜ்ய” அரசியலமைப்பு இயற்றப்படுவதைத் தடுக்கவும், இலங்கையின் ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பு முறையை ஒழிக்கவும், தமிழ் தேசத்தை அங்கீகரித்து அதன் தனித்துவமான இறையாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பை உருவாக்கவும் நடவடிக்கை எடுக்குமாறு பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்கிறோம். இந்திய–இலங்கை உடன்படிக்கையில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட எமது வரலாற்றுத் தாயகப் பகுதிகளில், சுயாட்சி மற்றும் தன்னாட்சியின் மூலம் தமிழ் மக்கள் தமது சுயநிர்ணய உரிமையை நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அரசியலமைப்பு ஒழுங்கு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே எமது வேண்டுகோளாகும்.

கடுமையான பொருளாதார வீழ்ச்சியை எதிர்கொண்டுள்ள இலங்கை, இந்தியாவின் ஆதரவின்றி தனது பொருளாதாரத்தை மீளக் கட்டியெழுப்ப முடியாது. மேலும், தமிழ்நாட்டுடன் நெருங்கிய பொருளாதார உறவுகளையும் இணைப்புகளையும் உருவாக்காது நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதும் மிகவும் கடினமாகும். இந்நிலையிலே, இந்தியா இலங்கையின் மீது குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கைச் செலுத்தி, தமிழ்மக்கள் நாடிவரும் அரசியல் தீர்வை ஏற்படுத்துவதில் தீர்மானகரமான பங்கை வகிக்கக்கூடிய நிலையில் உள்ளது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.

மேற்கண்ட வேண்டுகோளை தமிழ்த் தேசியப் பேரவையின் சார்பில் தங்களின் கனிவான பரிசீலனைக்காக மிகுந்த மரியாதையுடன் சமர்ப்பிக்கின்றேன்.

தங்கள் உண்மையுள்ள,

கஜேந்திரகுமார் ஜி. பொன்னம்பலம், எம்.பி.

தலைவர்